Category Archives: Seizoen 2021

TAHUATA

We hebben een afspraak gemaakt met Vincent om de Sunshine uit het water te halen op maandag 19 juli 2021. Vliegtickets Atuona/Papeete en Papeete/Parijs zijn geboekt. In Atuona zijn alle hotelkamers gereserveerd voor het bezoek van Macron. We boeken 2 nachten in Papeete. De fout bestelde Thalys en treintickets (AM en PM verwisselt) zijn omgeboekt. Tax-on-web is ingevuld. Bij de ‘roulotte’ aan het strand van Atuona zijn onze magen meer dan gevuld. We kunnen met een gerust hart vertrekken.

 

Dinsdag 22 juni 2021; vertrek 11h30 – aankomst 15h30
HIVA OA – TAHUATA: 15NM

Het hekanker zit rotsvast. Fons gaat in het water om er een touw aan te maken. Winches-kracht is nodig om het anker uit de zwarte kleverige modder te trekken.
Tahuata, het kleinste bewoonde eiland van de Markiezen, is van Hiva Oa gescheiden door een 4km breed Bordelais kanaal. Er zijn slechts 4 dorpjes. Aan westzijde van het eiland is de zuid/oost deining minder voelbaar. Rustig varen we voorbij verschillende zandstranden met palmbomen en Vaitehu village. De 80m hoge rots met een kruis en een kapelletje scheidt de baaien Hapatoni en Hanatefau. Serge van SY IMAGINE raadt ons aan om in de baai van Hanatefau te herankeren. De ankergrond is er beter. Het is de thuisbaai voor families spinnerdolfijnen. Regelmatig maken ze capriolen. Kwallen vinden dit helder water ook fijn. Ik ben geen fan van hen.
Met de dinghy is het 0,7NM varen tot de kleine havenkom van Hapatoni. De oude koninklijken weg is nog herkenbaar. Langs de dijk staan Tamanu bomen van meer dan 100 jaar oud. Van de noten wordt olie geperst die heilzaam is voor de huid. Dicht het oude kerkje staan me’ae, oude ceremonie plateaus, met een Banyan boom erbij.
In de zondagsmis klinkt een meerstemming engelenkoor van Marquises klanken. Hapatoni is gekend om zijn beenkarvers. We kopen enkele souvenirs. Serge introduceert ons bij de gastvrije Tehina. Het maakt de vele regendagen lichter.
Het hemelwater vult onze watertanks. Het regent zoveel dat er een waterval ontstaat op de klif achter de boot.
Windstoten en ankeralarm verstoren onze nachtrust. ‘Sundowners’ waar we de zon zien zakken in de zee zijn schaars.
De naaimachine is stuk gegaan bij het herstellen van het buiskamp venster. Met een stitcher doe ik de rest.
Onze geplande vroege uitstap is vertraagd. Christophe, een Franse solozeiler, vraagt hulp om in de baai te ankeren.
“Les hommes al la derrière” zegt Tehina.
Met de pick-up van Pierre rijden we, gedeeltelijk over onverharde weg door een weelderig woud met steile hellingen en veel haarspeldbochten over een pas bergpas van 500m naar Hanatetena, het dorpje is gelegen aan de oostkant. De uitzichten op de baaien zijn prachtig.
Aan de kleine havenkom ‘port of Amsterdam’ zijn we getuigen van de woest brekende golven.
In dit dorp is er altijd water en ze maken gebruik van een hydro-elektriciteitcentrale. Een bloemenvrouw woont in het laatste huis. Vanilleplanten, rozen, orchideeën en paradijsbloemen sieren haar tuin.
Sabina, de vrouw van Pierre, verwent ons met een heel lekkere en rijke maaltijd. ‘poisson cru, chevre au lait de coco, poisson grillé, vaches local , riz, tarot, cresson, petit banane roze, gateau,  ….. dit op het grote terras met een wijds uitzicht op de oceaan en het onbewoonde eiland Mahotani.
Op de terugweg zien we gemzen de weg oversteken
Het is tijd om terug te varen. De windmeter geeft nog windstoten van 32kts. In Vaitehu is er een supermarkt. De grote deining in de baai is niet uitnodigend om er te ankeren. Twee zonnige dagen krijgen we aan het witte zandstrand van Hanamoenoa. Heerlijk.

 

Vrijdag 9 juli 2021; vertrek 9h – aankomst 11h30
TAHUATA Baie Hanamoenoa – HIVA OA Baie Tahauku: 10NM

Het eerste gedeelte hebben we stroming mee. In het Bordelais kanaal zijn de golven hoger en onze snelheid slinkt tot maar 2kts. In Baie Tahauku is de ankergrond niet zo ideaal, verschillende keren passen we de ankering aan. Het leven zoals het is: de werf. Timo van MMS verstevigt het stiksel van al het venster van de buiskap. De Engelsen Sue en Andy van SY Spruce zijn zo moedig om zelf hun verstaging te vervangen. Sue heeft last van nono’s en muggen en draag een overal, een contrast met een Bretoen die onder zijn dikke buik een mimi zwembroek draagt. Fons internet en ik praat met de 9-jarige Arthur. Als Franstalige gaat hij in Brussel naar een Nederlandstalige school. Hij zou graag in de Markiezen blijven om in hout tiki’s te maken.
Geen regen, geen wind; ideaal om de genua eraf te halen. Deze opvouwen op het dek gaat beter dan verwacht. De volgende periode zonder regen halen we het grootzeil eraf. In onze beperkte binnenruimte zetten we de valiezen op de zeilzakken. De groenbruine smurrie van de dinghy krijgen is een hele klus.
Maandag 19 juli 2021 met hoogwater rond 11h vaart Fons de Sunshine in de trailer. Voorzichtig wordt de Sunshine op het droge getrokken. Hoog en droog hebben we een goed overzicht over de haven. Achter de Sunshine bloeien bloemen, een rijkdom van hanen.Als eerste komen we aan op de luchthaven van Atuona. De bloemenkransen van de Polynesische passagiers geven een overweldigend tiaré geur.
Airport Tahiti Motel is gemakkelijk te voet te bereiken. In de lakens van het grote bed is geen enkel kreukje te bespeuren. Ik blijf lang onder de douche staan. Woensdag nemen we de bus tot Papeete centrum en bezoeken de grote overdekte markt. Bij de marina gaan we kijken of er bekende boten liggen.
Om 4 uur ’s nachts trek ik mijn vleugels aan.
Voor we ons valies kunnen afgeven controleert men of het visum voor Canada en vaccinaties in orde zijn. Om 7 uur stijgt het vliegtuig op, in Vancouver landt hij om te tanken. Vrijdag rond 16 uur nemen we aan de luchthaven van Paris Ory de metro naar Antony en stappen daar over op de lijn naar Gard du Nord. Het is verschrikkelijk druk. Waarschijnlijk lopen hier meer mensen rond dan er op de eilanden van de Markiezen wonen. Nu is het wachten op de Thalys. Deze heeft een half uur vertraging. Met de laatste trein sporen we naar Schulen. Er is een opvallende moerasgeur ten gevolge van de wateroverlast, en meer muggen dan in FP.

I believe life is beter
When you turn up the Music
Eat too much chocolate,
Walk barefoot
Talk about weird stuff
With weird people
Hug strangers, and go on adventures
Those things won’t make life perfect
But they sure make this strange ride more fun

                                            Brook Hampton

HIVA OA

Donderdag 3 juni 2021: vertrek 17h – vrijdag 4 juni: aankomst 8h
Ua Huka – Hiva Oa: 58 NM

Eindelijk een weervenster met oosten wind van rond 15kts. Voor de zekerheid reven we het grootzeil. We vertrekken ’s avonds. De wispelturige golven verminder niet als we verder van het eiland zijn. Het is een balk donkere nacht. Squals, regenbuien met windshift tot 30kts, krijgen we over ons heen. Constant moet er bij gestuurd worden. De stuurautomaat is soms het noorden kwijt en laat de Sunshine 180° draaien. De motor wordt telkens gestart om hem terug op het juiste pad te brengen. Fons is de ganse nacht in de weer. Al deze elementen zijn te veel voor Corneel en hij wordt zeeziek, en niet een klein beetje. Hiva Oa is het tweede grootste eiland van de Markiezen. Aan de noordzijde, in de verlaten baai Hanamenu recupereert Fons. In de namiddag varen we naar de baai Haniapa. Dolfijntjes heten ons welkom. Uit de groene bergen ontspringt een regenboog. In een rots (Roche Fatutue) zie ik het profiel van een mannelijk gezicht aan de ene en de andere kant dat van een vrouw. Fons vindt dat ik te veel fantasie heb.
Door het diepe dal loopt één weg met een kleurrijk dorp. We oosten pompelmoezen en bananen.
Zondag; het water is klaar, Sunshine lig tamelijk stil, er is geen reden om het poetsen van het onderwaterschip uit te stellen. Fons doet in apneu de schroef, het roer en de kiel. Ik heb de helft van de waterlijn gedaan, als ik beten voel. Kwalensteken jagen me uit het water. Maandag proberen we verder te doen. We zijn nat, dus de regen is niet zo erg, maar een schommelende boot wel. Daarna zien we dat er vele kwallen rond de Sunshine drijven. Dinsdag regent het de ganse dag.

 

Woensdag 9 juni 2021; vertrek 9h30 – aankomst 15h30
Haniaipa  – Baie Tahauku /Atuona: 26NM

De zon schijnt, we halen het anker op. De zee is rustig en we zeilen voor de wind. Bij de kapen is de zee onrustig. We varen van een noordelijke baai naar de zuidelijk gelegen havenkom. Veel plaats is er niet. Een hekanker voorkomt dat de boot ronddraait. Temetiu is 1276m hoog en het hoogste punt van het eiland. Vanuit onze kuip zien we dat hij dikwijls in wolken gehuld is.
Het eerste wat we aan wal tegenkomen zijn de open poorten van ‘CHANTIER NAVAL DES ILES MARQUISES’. De werf ligt vol met boten. Vincent geeft ons de wifi code, een rondleiding is zijn vernieuwde zaak en een offerte om de Sunshine op het droge te zetten. “Fin juillet, ça allez” zegt hij. Dat is goed nieuws.
Zaterdag nacht word ik opgeschrikt door het geluid van een zware ankerketting. Het bevoorradingsschip ‘Toporo IX’ komt de haven binnen.
Enkele dagen later komt ook de ‘Aranui 5’. Een bevoorradingsschip waar ook een 200 tal passagiers meekunnen om de Markiezen eilanden te bezoeken.
Atuona ligt hier 3,5km vandaan. Halverwege krijgen we een lift en ze brengen ons naar het bureau van Air Tahiti. Hier kunnen ze ons alleen inlichtingen geven over binnenlandse vluchten. De regen laat ons vluchten in het museum van Paul Gauguin en ‘espace’ Jacques Brel.
De Franse kunstschilder Paul Gauguin (1848-1903) is in 1901 naar Hiva Oa gekomen. Zijn 8ste nazaat is hier geboren. Replica’s van zijn werken gemaakt door plaatselijke kunstenaars hangen in het museum. De verfrissingput staat bij ‘Maison du Jouir’, het huis van plezier.
Voor onze muziekminnende vrienden brengen we een ode aan onze landgenoot, Jacques Brel. In 1975 is hij, samen Maddy Bamy, met zijn zeiljacht ‘Askoy II’ toegekomen in de baai waar de Sunshine nu geankerd is. De gebroeders Wittevrongel van Blankenberge hebben de zware taak om ‘Askoy II’ te restaureren op zich genomen. Brel was door de lokale bevolking graag gezien. Hij stelde zich dienstbaar op met zijn vliegtuigje ‘Jojo’.  Brel is in 1978 overleden op amper 48-jarige leeftijd. Het kerkhof is hoger in de vallei gelegen, met een wijds uitzicht over de Taaoa Baai. Op het graf van Brel liggen bloemen en beschreven keien.
De kogel is door de kerk. We zullen in Parijs landen op 23 juli 2021. Kijken er naar uit jullie te ontmoeten.

UA HUKA

Woensdag 5mei 2021: vertrek 10h30 – aankomst 16h
Anaho – Taipivai:21NM

De koers is niet halve wind, zoals we gekomen zijn, maar motor zeilend scherp aan de wind. We zijn blij dat we de grote Controleurs baai binnenvaren. Hier is het kalmer. Wolken en regen verhinderen dat de zonnepanelen voldoende energie geven. Het brommend geluid van de generator overstijgt de rust, het gezang van de vogels, het gemekker van de geiten, geluid van de branding. Het is een goede gelegenheid om de batterijen van de PC op te laden en het blog te schrijven. In Taipivai hebben we onze eerste vaccinatie gehad en we denken dat het beter is om ook hier de tweede te halen. De kans op een droge dinghy-landing is het grootst op het kleine zandstrandje langs de steile oever. Het is een wandeling van 500m op een overgroeid pad voor we op de verharde weg zijn. Op 12 mei krijgen we onze 2de vaccinatie. Vele mensen die in de hoofdplaats Taiohae wonen komen in Taipivai bronwater halen. Een oude Defender pick-up geeft ons op Hemelvaartsdag een lift. Wat rommel op de achterbank wordt opzij geschoven voor we ons erbij proppen. De rit is spectaculair, met scherpe haarspeldbochten en uitzichten over de baaien. In de voormiddag doen we de nodige inkopen bij Larson en ‘middags sprokkelen ons internet bij de snackbar. In de kleinere inham van Hooumi nemen we de hardnekkige groene waterlijn onderhanden en toppen het bronwater op. Kopen bananen en krijgen pompelmoezen en citroentjes. Gabrielle, een 13jarige meisje houdt ons gezelschap als ik Fons zijn haar knip. Dinsdag 18 mei varen we terug naar de grote baai van Taiohae om naar al de jarigen te kunnen bellen. Een motorboot met ‘Gendarmes’ erin, vaart in de baai en toer om elke boot. Ze vragen toestemming om aan boord te komen, zogezegd om te controleren op wapens en drugs. Een grote school kleine visjes zoeken bescherming rondom de Sunshine. Roofvissen schieten als torpedo’s er naartoe. Dagelijks doen we boodschappen om de voorraad bij te vullen. Het is ons gelukt! 120 liter diesel te halen. Tegen de ladder van de grote kade houd ik de dansende dinghy vast, Fons hijst dan met een net verstevigde 30liter tonen erin. Hoogtij is het gemakkelijkst. Debbie kan lekkere pizza’s maken zonder oven. SY TAIKO, een zeilboot met 2 vrijstaande masten, ankert dichtbij de Sunshine. We drinken welkomstbubbels met wereldzeilers Renate en Martin. De bloedmaan is in deze regio waar te nemen. Door wolken en het late uur kan ik ze niet in al haar glorie zien.

 

Vrijdag 28 mei 2021: vertrek 6h45 – aankomst 18h
NUKA HIVA – UA HUKA: 28NM

Nadat onze watervoorraad in Hooumi terug is bijgevuld maken we ons klaar om naar een ander eiland te varen. De heersende winden komen hier uit het oosten. We plannen met weinig wind naar het oostelijk gelegen UA HUKA te motoren. De pilootwalvissen zijn door de golven goed te zien. Verschillende groepen dolfijnen komen met de Sunshine spelen. Door de wind en de stroming komen we maar met een slakkengangetje vooruit. In plaats van de geplande 6h doen we er 11h over. We zien de zon zakken in de zee, de hemel verkleuren van zacht oranje naar dieprood. Ua Huka is een klein minder bezocht eiland. Ankeren doen we in de baai Haavei, beschermd tegen de deining uit het zuiden door twee vogeleilandjes. Bij het ontbijt paraderen 4 manta’s in het helder water voorbij. Door de hoge deining surfen we de baai van Vaipaee, ‘invisuale bay’ genoemd, binnen. De smalle baai is geflankeerd door bruinrode kliffen. Als Fons de bruine kolkende watermassa en hoge deining ziet, draait hij vlug om. Wat nu? In het compendium staat van de volgende 2 baaien niet veel beschreven. We varen langs het vliegveldje naar het oosten. Achter ‘Motu Hane’, een imposant rotseiland, ligt de baai Hane. Indigo is de kleur van het water. De Sunshine en twee kano’s met roeiers worden door de hoge lange deining opgetild.
Groene bergen flankeren de open vallei. Aan de waterkant zien we brekende golven, dat voorspeld een uitdagende landing. We roeien, zo blijft het motortje al gespaard van zoute onderdompeling. Hane is gekend voor zijn houtsnijwerken. De deuren van het museum zijn gesloten. We stappen door het verzorgd dorp. In de kerk is de lelie geur overheersend. De school ligt bij de rivier. Bij de aardeweg gaat het steiler. Een zigzag pad leidt naar 3 tiki’s van 1m hoog, de oudste van de markiezen.
Fons gaat het pad hogerop verkennen. Ik rust uit tussen de wortels van een grote mangoboom, luister naar de vogels en zie helblauwgroene vogels vliegen. Dit eiland is niet gekoloniseerd door de Europese rat, daardoor leven hier nog zeldzame vogelsoorten.
Subliem idee, de Aloë Vera plantjes in halve kokosnotenschaaltjes. In neem een stukje en smeer het op de muggensteken. Het helpt!
Op de terugweg krijgen we zuurzak, een vrucht die we niet kennen. Met onze vingers plukken we er vruchtvlees uit.
Op de kade proberen we een golfpatroon te onderscheiden. We laten de dinghy in het water, ik spring er in, neem de roeispaan. In een wip zit ik ernaast, ik wil opstaan, een volgend golf haalt me terug neer. De golven lachen me uit. Ik lach maar mee en zie Fons worstelen met de dinghy. We laten het water uit de dinghy weglopen. Bij de volgende poging geraken we door de branding. Nerveus beweegt de Sunshine op de korte golven, dat werkt op de zenuwen. Frequent volgen we de weerberichten. We willen naar het eiland Hiva Oa zeilen, dat zuidelijk gelegen is. Telkens veranderen de windvoorspellingen naar ZO. In afwachting varen we terug naar Vaipaee, in de hoop dat het daar nu meer beschermd is. Het bruine water en de donkere kade geven een mistroostde indruk. Om het dorpje te bezoeken landen we op de slibberige boothelling. Een bebloemde weg leidt naar een pittoresk kerkje met veel houtsnijwerk.