Nuka Hiva: Anse Hakatea

Er komt veel deining in de grote baai van Taiohea. De boten rollen. Een schommelde boot is niet bevorderlijk voor de zenuwen. Maar 6NM westelijker is een kleine meer beschermde baai. Door de hoge zeegang maakt het achteraan gesleept bijbootje rare sprongen. Zo zie je maar, ook voor een kleine afstand is het raadzaam om rekening te houden met het weer en de golfhoogte. De ingang van Hakatea baai is smal en pas op het laatste moment te zien. Sunshine surft op de golven naar binnen, langs de hoge kliffen. De ene inham met het zwarte strand is bewoond, deze met het witte strand is meer beschermd. Van hieruit zien we de open zee niet. Achter de kokosnotenbomen van het zwarte zandstrand ligt een weelderige groene vallei. Het oogt paradijselijk met de vele bloemen en fruitbomen. Een man waarschuwt ons voor de honden met puppy’s en vallende kokosnoten. “het bronwater is gratis” zegt hij.
Met het bijbootje kunnen we bij hoogwater het riviertje opvaren. De crashende oceaangolven geven ons meestal een douche als we terugvaren.
Vanuit onze kuip spotten we mekkerende geiten op de steile hellingen. We kijken naar het schouwspel van boobies en fregatvogels. De fregatvogels cirkelen op de thermiek. Boobies duiken in het water, fregatvogels proberen hun vangst in de vlucht af te pakken. De met mos begroeide steile Basaltwanden geven ‘s nachts een gouden gloed.
Het bijbootje zakt een stuk dieper als Alexander erin stapt voor een lift van de mooring naar het dorpje. Hij trakteert ons op een HINANO TAHITI biertje. “Deze hele vallei is eigendom van mijn familie” zegt hij
Van Charlotte en Maurice krijgen we uru’s, pompelmoezen, kokosnoten en stervruchten, zoveel als we willen. “De metalen banden rond de stam van de kokosnotenboom? Om te verhinderen dat de mieren de kokosbloemen opeten.” zegt Maurice. Hoe het komt dat er autowrakken staan, in een vallei alleen toegankelijk via een voetpad of het via de zee, weten we niet.
Hakaui vallei – Vaipo waterval wandeling kost 1000CFP/pp (=10$)
Langs het pad staan bloemenstruiken die vlinders aantrekken. Rond de povere open huisjes staan overladen fruitbomen. Kleine paardjes zijn vastgebonden tussen het groen.
Achter het laatste huis is het pad afgeboord met grote stenen. In de dichte begroeiing zijn ruïnes van stenen platformen, lange muren en kuilen te zien. Deze archeologische stoffelijke overschotten van de pre-Europese tijd zijn getuigen van een rijk koninklijk verleden.Verschillende keren baden we tot kniehoogte door de rivier. Een stok helpt voor het evenwicht te behouden. Van glibberige steen tot steen hoppen, wagen we niet.
De bomen zijn mysterieus. Gekleurde hagedisjes ritsen vlug weg. De vogels kwetteren en vrolijk op los. De kabbelende rivier is niet veraf.De vallei eindigt in een nauw, fenomenale hoge canyon van bij na 800 meter hoog.
Van de waterval, achter de begroeide poel, is nauwelijks iets te merken.
Ik ben dubbel gelukkige en dankbaar dat ik deze 10km lange mooie wandeling heb kunnen doen.
Fons waagt een poging om zelf brood te baken. Op het witte strand haar knippen is geen goed idee. Nono’s, minuscule kleine vliegend insecten, bijten venijnig en geven mega bulten en blijven dagenlang jeuken.
Bij het gezin van Teiki en Ku-a, aan de telefooncel, voelen de Franse cruisers zich thuis. Wij kopen er bananen, mango’s, avocado’s en limoentjes.

Markiezen: Nuka Hiva

Land in zicht. Markiezen, Gambier, Tuamotus, Society en Australs zijn de 5 eilandengroepen van Frans Polynesië. Ze zijn van vulkanische oorsprong. De Markiezen zijn de jongste en hebben spitse bergen. 6 van 12 eilanden zijn bewoond. ’s Nachts varen we voorbij het eiland Ua Huka. Met het eerste licht zien we hoge pieken (1227m) van Nuka Hiva (27x18km) het grootste eiland van de Markiezen. We varen de grote baai van Taiohae binnen en droppen het anker in het midden. De heuvelflanken zijn dor, het is uitzonderlijk droog. De hoofdplaats Taiohae, niet groter dan een dorp, ligt uitgespreid langs de grote sikkelvormige baai. Om de 14 dagen komt de ARANUI, bevoorradingschip en ferry, aanmeren aan de grote kade.
Michiel en Ariane van de Nederlandse zeilboot Joy komen op de welkom bubbels en brengen een zak met mango’s, limoentjes, mega pompelmoezen en broodvruchten (=uru) mee. Ze zijn al 1 jaar in Frans Polynesië en maken ons wegwijs. Van DPAM hebben we toestemming om te komen, geen probleem bij het aanmelden bij de Gendarmerie. In minimum aan tijd is alles klaar, geld afgehaald, wasgoed gedropt en een simkaart gekocht. Alleen bij de post is het druk. We kopen een Frans brood in de supermarkt, hier zien we producten van ‘Boni’ en Belgische peperkoek, dit aan bijna de andere kant van de wereldbol. Lang geleden dat we Pastis konden kopen. De frietjes smaken heerlijk, net als het zelf gebrouwen bier van Joy.Aan de stadspier liggen vele dingy’s. Haaien verdringen elkaar om een stuk visafval te bemachtigen.
We stappen met slome, elastieken benen. Het warme deken wat we over ons heen krijgen helpt er niet bij. Elk zuchtje wind is welkom. Meer vermoeit dan verwacht. Zwakke plekken laten zich voelen. We nemen de tijd om te aarden.
In het straatbeeld zien we veel dikke SUV’s, in verhouding met de omvang van de mensen. Kleine wagens en slanke mensen zijn in de minderheid. Sommige mannen hebben een opvallend vrouwelijk gedrag. De missionarissen hebben dit niet in de kiem kunnen smoren. Tattoos van symbolische patronen zijn kenmerkend, soms het hele lichaam en een half gezicht. Een bloem achter een oor is sierlijk.
De “Cathédrale de Notre Dame” is gebouwd met hout en stenen van onbewoonde eilanden. Religieuze figuren van houtsnijwerk versieren de wanden.
Oude tipi’s zijn uit stenen gekapt.
Een grote nieuwe is van cement gemaakt en is een ode aan de vruchtbaarheid.
Het overdaad aan tropisch fruit laat onze darmen niet onberoerd.
SY Joy vertrekt naar Hawaï. SY Sea Ya met Rudy en Doris arriveert, de borreltijd blijft.
Na elke regenbui worden de flanken groener. Lente. Vrolijk Pasen allemaal.

Oversteek Grote Oceaan

“01/02/2021 een mooie vertrekdatum” denken we. Het bijbootje is goed vastgesnoerd op het voordek. Laatste boodschappen zijn gedaan. De Marina is betaald. Tanken zijn gevuld. Koelkast is gevuld met voorbereide maaltijden. Om 21h UTC, 16h plaatselijke tijd, hijsen we het dubbel gereefd grootzeil.
Wind en stroom duwen de Sunshine in een minimum van tijd uit de golf van Panama. Nog niet in het zee ritme, te horen aan de overdreven kracht vloeken omdat de genuaschoot achter het bijbootje blijven vastzitten.
Ter hoogte van Ecuador zeilen we een meer westelijke koers. De stroom en de wind werken niet meer mee.
We kiezen om het Galapagos archipel te noorden te passeren. Regenbuien veranderen de windsnelheid en windrichting. Bij het overstag gaan geselt de genuaschoot de naden van het buiskapvenster los.
Boobies, verwant aan de blauwvoet van de Galapagos maar met rode voeten, strijken neer op de preekstoel. Het zijn strontvogels. We proberen ze te verjagen. Hun ogen, boven de grote blauwe snavel, kijken ons arrogant aan en ze blijven zitten. Na enkele dag is de geur niet meer te harden. Dreigen met de pikhaak, daar vliegen ze van weg. Ze halen versterking, met tientallen komen ze rond de Sunshine vliegen. Proberen te landen op de top van de mast en laten windex sneuvelen. Ook in het donker blijven ze rond te Sunshine cirkelen, tot we de navigatieverlichting uitdoen. Eén zwarte vogeltjes, met witte buik en poep, piept in de kajuit en ander schuilt bij het reddingsvlot.
We verslinden boeken en zijn in de ban van “Beagle, in het kielzog van Darwin”. Deze reportage is in 2009 door Canvas uitgezonden. Leuk om bepaalde plaatsen in Tenerife, Cabo Verde, Brazilië, Uruguay en Argentinië te herkennen. We krijgen een goede indruk van de Galapagos eilanden. Volgens Dirk Draulans zijn de eilanden van Galapagos door het toerisme gered, o.a. door een verbod op schildpaddenjacht. Nu zou het massatoerisme hun ondergaan kunnen betekenen.
Vele dagen zeilen we scherp aan de wind om over de evenaar te geraken. De tegendraadse reeks golven en deining laten de Sunshine vreemde sprongen maken. Niet schrap zetten resulteert in blauwe plekken. Het logwieltje is vastgelopen. We ontreven het grootzeil. Vliegende vissen en sepia’s raken verzeild op het dek.
Met Valentijn komen speelse dolfijnen rond de Sunshine zwemmen, een regenboog fleurt ons gemoed op. De groepen pilootwalvissen nemen meer afstand.
“PISSSSSSSSHT!” horen we en schrikken. Achter de Sunshine duiken grote donkere walvissenruggen op….. en nog een…… Geleidend door het water vervolgen ze hun weg.
Lucht en water, deze 2 elementen raken elkaar aan de horizon. Kleuren oneindig blauw of oneindig grijs, gevarieerd met wolkenformaties. Sunshine is hierin nietig stipje. Minuscuul gevoel als de sterrenhemel zich ontplooit. We doorlopen alle maanfasen.
De eindeloze leegte nodigt uit om te mediteren, te filosoferen, te mijmeren over het verleden, te fantaseren over de toekomst en een heimweetraantje weg te pinken. We varen verder weg waar een stuk van ons hart ligt. Elke dag, rond 21h UTC, de tijd dat we weer een etmaal gevaren hebben, proberen we de afgelegde afstand in te schatten. Nadat de positie de wereld is ingestuurd en het weerbericht is ontvangen, kijken we verlangend uit naar jullie berichten.
Elke dag zakt de zon een beetje later in de zee. Om de 15 lengtegraden, zo’n 900NM, komen we in een andere tijdszone en zetten de klok 1uur terug.
We passeren 3 rijen meetboeien van NOAA tussen de Galapagos en de Nuku Hiva. Deze liggen hier om de 15° en meten de staat van de grote oceaan, om zo tijdig een Tsunami waarschuwing te geven
De gribfiles voorspellen meer wind. Al bijliggend is het gemakkelijk om het grootzeil te reven.
We vragen ons af wat die vreemde AIS signalen zijn. Vogels of walvissen met een GPS tracker? Het vermoeden dat het Chinese vissersboten zijn met AIS signalen aan visnetboeien, wordt door SY Jakker bevestigd.
Hoe langer de windstiltes, hoe pijnlijker het geklapperd van de zeilen. Hoe minder de afstand. We passen de zeilvoering zoveel mogelijk aan om de meeste snelheid uit het beetje wind te halen. Het melkmeisje zeilvoering laat ons maar een halve knoop sneller varen.
Er komt meer en meer zoutwater in de bilge onder het keukenkastje. De veel gebruikte voetpomp voor zeewater lekt.
Laatste zonsopgang op zee
Met de vele verschillende zeilvoeringen, door de wisselende wind snelheid en richting, is het geen oversteek uit de boekjes geworden. Volgens de verhalen van vele andere cruisers mogen we absoluut niet klagen. Op 863 uren hebben we met een gemiddelde snelheid van 4,8 kts, 4120NM afgelegd.