Vier seizoenen in België.

Lente

Na 11 maanden familie en vrienden terugzien dat doet deugd!

De NMBS laat me in de steek. Ik wacht meer dan 1 uur op het perron in Diest voor de volgende trein naar Antwerpen. Wie zie ik daar passeren: Liesbeth van SY DANCE ME. We hebben heerlijk maanden samen lief en leed gedeeld in Vuda Marina werkend aan de boten.
Valerie wacht me op aan het station van Antwerpen. In Middelheim park genieten we van de ontluikende lente.
Met een wandeling in Herkenrode vieren we de 80ste verjaardag van mijn broer.
Samen met Joske bewonder ik de overvloedige bloesems in de Japanse tuin in Hasselt.
In de tuin van Guido en Josette laat de magnolia zich van zijn mooiste kan zien
Een zangoptreden en gaan shoppen met Janne mag niet ontbreken.
Alle indrukken van de natuurpracht van Nieuw-Zeeland zijn nog niet verwerkt en ik vertrek al terug op reis. We vliegen naar Mallorca om de 18de verjaardag van Yoline te vieren.
Het turquoise water is nog te koud om in te zwemmen. Al wandelend verkennen we de mooie omgeving van Calla D’Or. In Port Cari zou de Sunshine opvallen omdat ze zo klein is.
Bij het fort heb je zicht op de verschillende baaien.
We bezoeken een gigantische grot met voorbijvaren muzikanten.
Het is vroeg opstaan voor de ‘Full Day Majorca tour’. De busrit in de bergen is indrukwekkend. Er zijn enkele moedige pelgrims bij Lluc Monastery. We dalen naar de kust. Via een tunnel wandelen we naar een ingesloten kiezelstrand.
Met een boot varen we naar Port Sóller. Het is druk in deze grote haven. Met een houten tram rijden we, tussen de huizen en appelsienenbomen, naar het centrum.
Een authentieke trein brengt ons naar Palma. Hier wacht de bus, om ons terug naar het hotel te brengen. We hebben een rustdag verdiend. De terugreis is lang en vermoeiend met een oponthoud in Ibiza.

Bijna elke dinsdagavond gaan we naar het zwembad in Tienen.
De training van Fons weerspiegelen zich in de goede inspanningsproef bij de cardioloog.
Al wandelend met natuurliefhebbers vieren we mijn verjaardag. De vele wensen zijn een surplus.
Veel kindervreugden op hun verjaardagsfeestjes.
Jordy, Lee Ann en Daan komen ons bezoeken. We delen fijne herinneringen aan het ons cruiseleven in Fiji.
Sien en Koen trakteren ons met een wandeling van Wezemaal naar Rotselaar.
De Universiteit van Leuven viert zijn 600 jaar bestaan. Wij speuren naar verborgen plekken van cultuur en wetenschap.
Aan de kerk van Zelem hebben we afgesproken met Rik en Linda. Het gebed in de kerk ontroerd me. De wandeling van 9 km loopt langs de bosrand.
Zomer

De zomer starten met Hannah’s bbq Party
Wat een toeval. In een supermarkt komen we An tegen. Ze is een grote steun geweest in de voor mij moeilijke jaren eind tachtig. An en George hebben een tentoonstelling ‘GRACIAS A LA VIDA’ in ‘de Bottelarij’. We fietsen we naar Ulbeek en bewonderen hun kunstweken. Deze creatie noemt ‘de vier seizoenen’.
Marika vergezelt me een tweede keer.
Janne is onze gids in het Munsterbos. Ze kan het klimmen niet laten.
Pruimentijd: genoeg pruimen om te delen en te smullen
Bij de tentoonstelling “Kunst in de Boomgaard” in Herk de Stad heeft Fons meer belangstelling in de vele fruitsoorten.
We mogen toeschouwer zijn van Opera Lab in ZLDR-luchtfabriek.
De Sequoia of Mammoetbomen in Tervuren zijn er om te knuffelen. Het geluid van kettingzagen overstemmen de natuurgeluiden.
Als we fietsen naar het kasteel van Ordingen merk ik dat ik ook met mijn nieuwe e-bike Fons niet kan volgen.
Babysitten en kinderoppassen behoren tot onze taak als grootouder.
Op O.L. Vrouw Hemelvaart serveren we Fons zijn verjaardagstaart.
Een magisch licht aan het Schulensmeer eind augustus.
Na veel wikken en wegen en ettelijke Ikea bezoeken, besluiten we om de keuken gedeeltelijk te renoveren. Met precisie tovert Fons een kast van 60cm om tot eentje van 50cm. We zijn blij met de crispplaat in de microgolfoven. De omkadering van de oude bovenkasten geeft een nieuw elan. Met de nieuwe inbouwfrigo heeft de keuken een andere indeling.
De eerste zondag van september fietsen we naar Bokrijk.
Herfst

Met luide knallen kondigt het vuurwerk in Hasselt de herfst aan. We kunnen dit aanschouwen vanop de boot van mijn broer.
Op een koude zaterdagavond eind september gaan we naar de try-out van Monter en Fris in Hangaar 144, Schakkebroek. Dirk is de oprichter van deze muziekgroep. Bij vrolijke groep KAZOO wordt er meegezongen. Hartverwarmend.
In CC Den Hamer in Diest treedt YEVGUENI op. Hun muziek wordt omschreven als moderne kleinkunst. De liedjes zijn voor mij melancholisch.

Mirthe vraagt al lang om eens alleen bij ons te mogen slapen. Het is een zonnige zondagnamiddag begin oktober. We gaan kastanjes rapen in Nieuwenhoven.
Zon en regen geven regenbogen.
Drieslinter en Zoutleeuw is het doel van onze fietstocht begin november.
Met Yarne fiets Fons het sportief MTB-parcour in Lummen.
De buurpoes komt zich opwarmen.
De avondzon kleur het hemelgewelf.
De Brandweer van Bilzen-Hoeselt organiseert een Warmste Week Wandeling. Mede door de goedlachse Janne en Per is deze druilende avondwandeling een feest.
De Sint is terug naar Spanje. De kerstverlichting wordt bovengehaald.
De daglichturen worden schaarser. Een reden temeer om dan te profiteren van een wandeling in het Schulensbroek. Deze keer met Irene, mijn jeugd paardenvriendin. Onderweg laven we dorstige paarden.
Winter

Na 21 december zullen de daglichturen langzaam stijgen.
Kerstmis een tijd van gezellig samenzijn.
Nieuwjaar, tijd om elkaar het beste te wensen.

 

SOME PEOPLE

Just make YOU

FEEL better WHEN

You ‘are AROUND them

THEY are SUNSHINE

To your soul

AND MEDICINE

FOR YOUR MIND

NEW PLYMOUTH – COROMANDEL

In de avond op zondag 16 maart 2025 rijden we in Wellington van de ferry af. Op de kaart is de afstand naar ‘Ngati Toa Domain Camping’ niet ver. In het donker lijkt deze
afstand eindeloos. We vinden nog een plaats. In de vroege ochtend horen we de trein. We zien boten voorbij varen naar Mana Marine. Deze omgeving is net een kabouterland.
Ook op de kustweg 59 zijn er wegenwerken. Bij het stoomtrein museum is niet veel te beleven. In Otaki doen we inkopen. Via Foxton en Bulls rijden we door naar Whanganui. Wandelen rond het meer van ‘Westmere Lake’ is populair. We staan hier
alleen om te overnachten. Een Kiwi waarschuwt ons dat hij het hier niet veilig vindt. Dat verontrust ons. Door het natte wegdek horen we elke voorbijkomende auto. Een beetje verder ligt ‘Bason Botanic Garden’. De mobilhome past net onder de bomen. Op deze rustige plaats ontbijten we.
Het is bewolkt met af en toe regen. Op de grindweg verminderen we snelheid. ‘Dawson Fall Visitors Center’ is gelegen aan de voet van Mount Taranaki. De weg stijgt door een groene oase. Er zijn weinig plaatsen waar tegenliggers kunnen passeren.
De hemelsluizen openen zich telkens als we klaar zijn om te gaan wandelen. Hoe dan ook, we trekken onze stoute schoenen aan. We wanen ons in een sprookjesbos. Aan de bomen hangen lange slierten korstmossen. We kunnen de waterval op verschillende
hoogte zien. We krijgen er koude rillingen van. De wind giert rond de mobilhome. Wij voelen de schokken. De ganse nacht komt de
regen in harde vlagen naar beneden. Wij horen het tokkelen op het dak.
Een goede carwash. Het natte wegdek is spekglad. Voorzichtig dalen we.
In New Plymouth parkeren we de mobilhome bij ‘Kawaroa Park Car’. Het  wandelpad scheidt het zwembad en de oceaan. ‘SALT Restaurant + Bar’ is een aangename plaats om te lunchen. Golven komen over het voetpad bij ‘The Wind Wand’.
‘Seaside Holiday Park’ ligt bovenop een klif; we kunnen over de oceaan heen kijken. Vogels pikken de kruimels van de kampeerders op.Op reclameborden staat ‘Te Rewa Rewa Bridge’ met op de achtergrond een besneeuwde berg te pronken. Het is een artistieke creatie.
Wij kunnen de 4391m hoge Mount Taranaki niet zien, wolken omringen hem.
Om de ‘The Tree Sisters’ en ‘The Elephant Rock’ te bezoeken moet je goed rekening houden met de getijden, lees ik achteraf. Het is opkomend tij. Ze intrigeren me te fel om ze te missen. Aarzelend, op een afstand volgt Fons me. Ik stap door het knie hoge water en probeer mijn evenwicht te behouden op de glibberige ondergrond.  Lang durf ik deze fenomenen niet bewonderen, ik wil het risico niet lopen om terug te moeten zwemmen. Fons parkeert de mobilhome aan Lake Ngaroto. Het is een veenmeer. De wandeling er rond is 6km. Ongeveer in het midden van onze wandeling kleur de zonsondergang de hemel oranje. In het pikdonker zoeken we onze slaapplaats.
Vrijdag 21 februari 2025 passeren we Hamilton en Cambridge met de nodige wegenwerken. Het informatie bord bij Thames vinden we niet.
Op het terrein van ‘Freedom Camping Waiomu’ staat een gigantische boom. Na wat zoeken vinden we het bosrijk wandelpad. Na 5 bruggetjes over kronkelende bergbeken komen we bij een dikke KAURI boom.

Op de camping staan ze al dubbel geparkeerd. Coromandel is een populaire
campingspot voor de stedelingen.
De weg kronkelt langs de kust. We stoppen op verschillende uitzichtpunten. In het stadje bezoeken we een lokaal marktje.
We vervolgen route 25 en lunchen op ‘Kuaotunu Cliff’.
In Whitianga is er geen geschikte campingplaats meer.
Het witte zandstand van ‘Hot Water Beach’ is druk bezocht.
‘Coroglen Freedom Camping’ ligt naast de Waiwawa rivier. Een blonde labrador vindt dat ik met haar moet spelen in plaats van wat yogaoefening te doen. Op het info bord staat dat hier vroeger Kaurigom gewonnen werd. Nu zijn er geen Kauri bomen meer.
De weg stijgt steil de bergen in en duikt daarna terug tot zeeniveau. We stoppen op
verschillende uitzichtpunten.
Bij een kiezelstrand van Kaiaua vinden we een plaats om te overnachten.
Het einde van onze rondtrip is in zicht. We passeren Auckland, de dichtstbevolkte stad van Nieuw-Zeeland. Bij ‘Orewa Beach Holiday Park’ reserveren we een plaats.
De mobilhome staat onder de bomen met zeezicht. Langs de ‘Orewa delta’ is een mooi fiets en wandelpad aangelegd.
Een lange ochtendwandeling langs het mooie rozige zandstrand is deugddoend. We rijden verder noordwaarts langs de ‘Twin Coast Discovery Hwy’. ‘Moirs Hill Walkway’  ziet er desolaat uit. Op ‘Dome Forest Walkway’ trainen we onze fitheid. Uitgedaagd door de vele trappen die leiden naar een uitzichtpunt.
De korte stop op ‘Brynderwyns Scenic Lookout’ geeft een weids zicht op weilanden en ‘Bream Bay’.
‘Ruakaka Beach Freedom Camp’ is een geweldig plaats; in de duinen met groot wit
zandstrand. Aan de surfclub zijn er publieke toiletten en een koude buiten douche.
De toegelaten overnachting plaatsen zijn beperkt. De van’s blijven maar toestromen.
Ze staan kriskras door elkaar. Voor dag een dauw is er veel kabaal. Ruziënde mensen.
Er is controle. Vele druipen af. Door al dat tumult is mijn zin voor een lange
strandwandeling over.
‘Marsden Bay Reserve’ is een rustigere plaats. Vanhier uit wandelen we naar
Marsden Cove Marine. Het is een moderne goed beheerde jachthaven.
Met een omweg langs het centrum van Whangarei komen we terug in Norsand.
SY Vela Dare staat in de box om haar uit het water te trekken. Een griep heeft Willi en Magali geveld tijdens hun veel te korte vakantie.
Fons parkeert de mobilhome achter de Sunshine. Opruimen, poetsen en wassen kan
beginnen. De reistassen worden bovengehaald. De reisstress stijgt. Wat moet, mag en kan er mee.
We zoeken een overnachtingplaats ten zuiden van Auckland. Maandagmorgen 3 maart 2025 brengen we de mobilhome terug naar de verhuurplaats. De overname verloopt vlotter dan verwacht. We worden ruim op tijd aan de luchthaven afgezet. Om 15h15
stijgen we op en 10h40min later zijn we in de decadente luchthaven van Singapore. Overstaptijd van 3uur. De vlucht naar Brussel duurt bijna 14uur. We krijgen weer 2 warme maaltijden geserveerd. Op het treinperron in Leuven is het ijzig koud. Annika met haar kroost komt ons ophalen in Diest. We bezegelen onze thuiskomst met Belgische frietjes.

Mount COOK – CHRISTCHURCH

Moray Terrace Reserve Freedom Camping is gelegen op de rand van The Catlins (omvat het zuidelijkste punt van het Zuidereiland). De kampeerplaatsen aan de rand van het water zijn bezet. We doen een avontuurlijk wandeling langs de Cliffs at Fortrose.
Zaterdagmorgen 8 februari 2025 is het gas op. Onze koffie drinken we in Fortroze Café. ‘’Die ontbijten zie er heerlijk uit’’ stel Fons vast, ‘’hadden we dat maar eerder geweten’’.
WAIPAPA Point Lighthouse is onze volgende bestemming. De witte vuurtoren staat op de hoge kliffen te pronken. Het zicht is adembenemend. De bomen zijn kromgegroeid. Op het strand onderaan de klif zit een eenzame zeehond.
Een beetje verder en na een kleine wandeling komen we bij Slope Point’s End, het meest zuidelijkste punt van Nieuw-Zeeland.
Currio Bay Cliffs zijn indrukwekkend mooi. Een vrouw, gezeten op en dekentjes op de rand van het klif, wijst naar een kleine dolfijn.
Aan Florence Hill Lookout hebben we een zicht over de surfgolven van Porpoise Bay.
De weg naar Owaka is bergachtig. Hier kunnen we de gasfles ruilen. Bij Thomas’s Catlins-Lodge & Holyday Park zijn er douches en elektriciteit.
Het is bewolkt aan de oostkust. Toch blijven de uitzichten bij de wandeling naar Nugget Point Lighthouse verbazend mooi. Het smalle pad loopt over de heuvelrug, aan twee kanten zee. Ene kant is bezaaid met rotsformaties.
We rijden door de grote stad Dunedin met zijn mooie gebouwen. We volgen de pijlen Royal Albatros Centre. De weg kronkel langst de kust. Verkeersborden geven 40 km/u aan. Fons laat de ongeduldige Kiwi’s passeren. Vriendelijk komt een man met geel vestje zeggen dat we veel te langzaam rijden. ‘’jullie kunnen een boete krijgen van de politie’’. Fons bedankt hem en vervolgt de weg. Logisch is het niet.
In het bezoekerscentrum zijn al de rondleidingen uitverkocht. Wij kruinen wat rond de broedende meeuwen en zien enkele albatrossen in de lucht zweven.
‘Warrington Domain Freedom Camping’ dicht bij het strand overnachten we.
Het blijft bewolkt. Het uitzicht van de kustweg blijft mooi. Coast Road en de spoorweg kruisen elkaar verschillende keren.
We ontbijten in ‘The Out Post’ Waikouaiti. In Palmerston tanken we diesel. Bij de ‘4 Square Store’ hebben ze lekkere muffins.
We volgen de weg die langs de bedding van de Waitaki rivier ligt. Deze rivier heeft waterkrachtcentrales.
De zon is van de partij. We zoeken een plaats op ‘Twizel Freedom Camping’ bij Lake Ruataniwha. De Belgische ultra loper Karel Sabbe en zijn crew kamperen hier niet ver vandaan. We stappen er naar toe. We kunnen hun niet ontmoeten , ze zijn al in dromenland.

Na het dumpstation rijden we naar Lake Punkaki. We stoppen verschillende keren, waar we de imposante met sneeuw bedekte berg Mount Cook kunnen bewonderen.
We doen een omweg langs het kleinere Lake Alexandria. Bij Lake Tekapo zijn er nog maar weinig lupines te bespeuren.
‘Chamberslains Ford’ is onze kampeerplaats op weg naar Christchurch. In deze liefelijke stad kunnen we parkeren onder de bomen dichtbij de ‘Botanic garden’. We verkennen het centrum aan boord van de historische tram. We krijgen uitleg over het herstel na de aardbeving in 2016. De wederopbouw is nog volop bezig. Alleen de historische gebouwen worden gerestaureerd.
In ‘South Brighton Holiday Park’ maak ik gebruik van de wasmachines.
Aan het gondelstation worden bussen vol toeristen gedropt. Het is aanschuiven. Boven is de hele stad en de haven te zien.
In het kuststadje Kaikoura zijn alle mooie vrije staanplaatsen bezet. Op een heuvel dichtbij het kerkhof vinden we een plaats. We ontbijten bij ‘Dolfin Encouter’.
We volgen hoofdweg aan de oostkust.  A Harveys Head en Ohau Point lookout zijn we in de band van zeehonden met hun pubbies, spelend op de rotsen.
Paparoa Point Rest Tiki is onze volgende stop.

De zon kleurt de zee blauw. De weides op de heuvels zien er dor uit.
We rijden voorbij ‘Lake Elterwater’, naar ‘Marfells Beach Campsite’. Ik zie een paard op het strand. Mijn hart maakt een galopsprongetje terugdenkend aan een vervlogen tijd.
We vinden een ideale standplaats met zeezicht. Het is volle maan. Ik zoek schelpenschatten tijdens een lange strandwandeling. Een plaats die vraag om langer te blijven. Maar het noorden roept.
Niet ver van de camping is er een zoutwinning. De weg loop door een dor heuvelachtig landschap.
Picton is de stad van de ferry. In de schaduw van dikke bomen bij Nelson Square eten we lekkere potato wedges. Vanuit het liefelijk ‘Waikawa Bay Holiday Park’ wandelen we naar de Marina.
Wij rijden naar ‘Karaka point’ en doen een kleine wandeling. Hier zien we de veerboten varen.

Tijdens de avondoverzet verdwijnt langzaam Picton uit het zicht. Met een mooie zonsondergang nemen we afscheid van het Zuidereiland.