Marsden Cove Marina.

5 Replies

Dinsdag 5 mei 2026 is een goede dag om Town Basin Marine te verlaten. ’s Morgens is het hoog water en vanaf 9h doen ze de brug terug open. We varen Dock 5 en Norsand voorbij en een aantal werven voor grotere schepen. Tegen de tijd dat we Marsden Cove aankomen is het laagtij. De geul naar de Marina is voldoende diep. Opvallend grote boten liggen aan steigers voor villa’s. Aan steiger C liggen de kleiner boten. C66 is aan het einde. Veel plaats om erin te draaien is er niet. In mum van tijd ligt de Sunshine dwars. De ervaren schipper weet haar in de juist afgemeten box te loodsen. Het sanitair van de Marine voldoet niet aan onze verwachtingen. We boeken deze plaats voor
14 dagen. Dat zal wel voldoende zijn om de motor te repareren. Denken we!De volgende dag stappen we naar de dealer van Volvo Penta. De wisselstukken zijn nu
4 weken besteld. Ontgoocheling. Sommige stukken zijn niet op voorraad in Australië en moeten van België komen. Zou 6 weken kunnen duren. We hebben geen andere keuze dan hierop te wachten. Geduld is een mooie deugd.

Nu we toch moeten wachten steek ik de gordijntjes in de wasmachine. Niet het beste idee. Eentje is helemaal doormidden geschuurd. Met het naaimachine hebben we een hele dag nodig om het een beetje op te lappen.

Dagelijks doen we boodschappen bij 4 Square. Hier vinden we goed en vers brood, groenten, kip en vis. Het herfst seizoen geeft appelen, kiwi’s, mandarijnen, pompoenen en avocado’s.

Op een zonnige namiddag met weinig wind fietsen door een moderne woonwijk naar One Tree Point.Nootjes eten met ontzenuwde tanden is ook geen goed idee. Niet zo ver van deze afgelegen Marina is er een tandartsenpraktijk. Na het nemen van een foto stelt de vriendelijke tandarts me gerust. Het is moeilijk te herstellen, maar de kans op een
ontsteking is klein.

De schipper is bezig om de voetschakelaars van de ankerwinch te vervangen. Hij vloekt. Het pistool om sikaflex te spuiten is verroest. De Marina shop is open op zondag en ze hebben een pistool op voorraad.

Woensdag 13 mei 2026 fietsen we terug naar de Volvo Penta dealer.
Brendon Hey informeert ons dat de onderdelen er zijn, maar niet de tools. Hij stel voor om ons de tools te lenen en geeft de schipper nuttige tips. Met engelengeduld en nauwkeurigheid haalt de schipper de lekkende injector uit de sleef.

Het is zondag, hoog tijd om open ruimte op te zoeken. Langs het duinpad staat gaspeldoorn. Fietsen in het mulle zand is niet mogelijk. De Kiwi’s komen met hun 4×4 op het eindeloos strand crossen. Wij vinden het strandfietsen leuk.Maandag stelt de schipper vast dat de geleverde injectorsleef veel groter is dan de oude. Brendon zegt dat de partnummers verwisseld zijn. Donderdag krijgen we de juiste injectorsleef. De schipper steekt alles in elkaar en sluit de waterpomp terug aan. HELAAS!!! Bij het testdraaien blijkt er nog steeds een lek te zijn. Bij nader onderzoek blijkt de injector nozzelnut ook beschadigd is. De Bosch specialist in Whangãrei heeft er eentje op voorraad. We halen een nieuwe nozzelnut op met een huurauto. Bij Bunnings kopen we een waterdichte doos voor de SSB-radio. Bij Anzor inox schroeven voor de vensters. Bij Mitre10 houtlijm. Dikke zwarte elektriciteit draad voor de ankerwinch bij Jaycar.

EINDELIJK!!! Na het vervangen van de nozzelnut draait de motor feilloos. Nu nog de olie verversen.

De schipper wil al de schroeven van de 6 venstertjes (rond 20 per venstertje) vervangen. Daar zijn we even zoet mee. Voor nog enkele ontbrekende stukken rijden we terug naar Whangãrei.

‘Blacksmiths Creek Walkway’ is een wandelpad tussen industrie en mangroven. In het eerste gedeelte is de industrie goed verstopt. Op het einde zijn ze een grote boot met boomstammen aan het laden.De schipper neemt enkele dagen de huiselijke taken over, om mijn rug te ontlasten. De zonnige laatste week van mei lokt veel volk naar de Marina.

Maandag 1 juni viert men King’s Birthday. Het begin van de winter met striemende
regen. De loeiende wind giert door het wand en laat de Sunshine schuin hangen. Goed slapen doet de Schipper niet.

Dinsdag schijnt de zon alsof het zomer is. Woensdag is Nieuw Zeeland weer het land van de regenbogen.Met een goed weervenster zeilen we noordwaarts, naar de Bay of Island.

Whangãrei Town Basin Marina.

2 Replies

Zoeken naar…daar verliezen we veel tijd mee. Zenuwslopend.

  • Voor de nieuwe zinkanode worden alle bakken overhoopgehaald.
  • Rubber voor het voorste luik is nergens te bespeuren, te veel bewaren op een te kleine ruimte is niet bevorderlijk.
  • Waarom is er geen communicatie van de instrumenten met de navigatie PC ook al is de interface vernieuwd? De schipper zoekt, meet, sluit uit, meet opnieuw. Na lang zoeken vindt hij de boosdoener. Hij vervangt een kabel en T-adapter.
  • Geschikte lijm om de losgekomen bekleding van de achterkajuit vast te kleven.
    De dure lijmspray is een miskoop.
  • Goed brood; het groot aanbod industrieel toostbrood kan ons niet bekoren.

Alex van SAUVAGE geeft ons zijn overschot van de Propspeed anti aangroei verf voor de schroef. ‘All Marine’ maakt er geen probleem van om de aangekochte dure verf
terug nemen.
23 april 2026, de datum voor de tewaterlating nadert. De schipper wil nog de blauwe en grijze lijn afschuren en vervangen. Dus geen vrije dag voor mijn verjaardag, geen pannenkoeken, geen taart, alleen onze dagelijkse muffin. Ik troost me met de vele
hartelijke verjaardag wensen.
Bij het restaurant ‘The Quay’ eet ik een ‘Veggie Buddan Bowl’. De laatste nacht op de werf slapen we in de boot. Ondanks mijn bezorgdheid, om vooral ’s nachts de ladder op en af te gaan, slaap ik er als een roos. Vroeg in de morgen doe ik als de kippen mijn rondje.
Onder Sunshine wordt de trailer geschoven en de steunpalen eronderuit gehaald. Rond 11 uur is het hoog water. Twee ervaren mannen zijn voldoende om de Sunshine in het water te laten glijden. Er komt geen water binnen. Met de eerste klik start de motor. Goed van zo’n oud beestje.
We tuffen voorbij Kissing point, de werf van Dockland 5 en de nieuwe Okara Marina.
We wachten tot ze de brug openen. Onze gereserveerde plaats B11 is op het einde van ‘Town Basin Marina’. Vanop de boot is er zicht op de kroon van het ‘Hundertwasser Art Centre’.
Het felgekleurd licht van de ‘The Canopy Bridge’ achter ons, verstoord onze nachtrust.
In de voormiddag stappen langs de rivier en over de brug om de auto op de werf Norsand te gaan halen. We zijn aan het lunchen bij ons geliefd ‘D5 café’ als het begint te druppelen. In de namiddag openen de hemelsluizen. Zeker als er weinig zon is moeten we extra op ons energie verbruik letten. De webasto-verwarming maakt de kille ochtend en avond aangenamer.
Aan de andere kant van aardbol zijn er andere gewoontes. Betalen voor je eten geserveerd wordt. De stopcontacten zijn anders en met een schakelaar. Het sleutelslot staat boven de klink en je moet naar rechts draaien om te openen.
Knievriendelijk is het bootleven niet. Met dagelijkse oefeningen probeer ik dit onder
controle te houden. ’s Morgens vanonder het warme donsdeken komen kost wel enige moeite.
Zaterdag 25 april 2026 is het ‘Anzac Day’ is een officiële verlofdag om oorlogsslachtoffers te herdenken. In de voormiddag zijn de winkels uitzonderlijk dicht.
Andreas van SY PICO geeft ons een gouden tip waar ze elektriciteitskabels keuren voor een aannemelijke prijs. Deze kunnen we pas dinsdag ophalen.
Zondag is een echte zon-dag. We wandelen een rondje rivier en takteren ons op een ijsje.
‘’Mijn klimgordel is te groot’’ zegt de schipper. Met een extra touw beveilig ik hem tot de eerste verzadeling. Daar maakt hij de babystay los. De havermoutpannenkoeken zijn een ideale afsluiter.
De rigger van Norsand vraagt om zelf de nummers van de onderdelen op te zoeken.
In de hangaar van de rigger bij bootwerf Dockland5 ligt het vol rommel. ‘’deze Europese spanner heb ik niet’’ zegt hij ‘’je kan hem hierdoor vervangen, het is 2dehand, je krijgt hem’’. Voor de nieuwe staaldraad en het aan elkaar zetten vraagt hij de schappelijke prijs van 240 NZD.
Het beloofd een zonnig wachtdag te worden. Goed voor een uitstap. Naarmate we Whangãrei Heads naderen wordt de lucht grijs. Op de parking van Urquharts Bay voelen we een beetje regen. Het begin van de wandeling is rijkelijk met koeienvlaaien bedeeld. Bij de restanten van WWII kunnen we aan de overkant Marsden Point zien en in de verte de 420m hoge pieken van Mount Manaia.
Tussen de bomen op een heuvelrug stappen we naar Busby Head.

Met de zon zou dit uitzicht nog mooier zijn.
We dalen naar Smuggler’s Bay. Een zeilboot dobbert achter zijn anker. Door de drassige weide keren we terug naar de parking. Het heeft deugd gedaan om in de natuur te zijn.
Donderdagnamiddag rijden we terug naar de werf Dockland5 en zien we hoe de rigger de stukken voor de stay aan