Zoeken naar…daar verliezen we veel tijd mee. Zenuwslopend.

• Voor de nieuwe zinkanode worden alle bakken overhoopgehaald.
• Rubber voor het voorste luik is nergens te bespeuren, te veel bewaren op een te kleine ruimte is niet bevorderlijk.
• Waarom is er geen communicatie van de instrumenten met de navigatie PC ook al is de interface vernieuwd? De schipper zoekt, meet, sluit uit, meet opnieuw. Na lang zoeken vindt hij de boosdoener. Hij vervangt een kabel en T-adapter.
• Geschikte lijm om de losgekomen bekleding van de achterkajuit vast te kleven.
  De dure lijmspray is een miskoop.
• Goed brood; het groot aanbod industrieel toostbrood kan ons niet bekoren.

Alex van SAUVAGE geeft ons zijn overschot van de Propspeed anti aangroei verf voor de schroef. ‘All Marine’ maakt er geen probleem van om de aangekochte dure verf
terug nemen.
23 april 2026, de datum voor de tewaterlating nadert. De schipper wil nog de blauwe en grijze lijn afschuren en vervangen. Dus geen vrije dag voor mijn verjaardag, geen pannenkoeken, geen taart, alleen onze dagelijkse muffin. Ik troost me met de vele
hartelijke verjaardag wensen.
Bij het restaurant ‘The Quay’ eet ik een ‘Veggie Buddan Bowl’. De laatste nacht op de werf slapen we in de boot. Ondanks mijn bezorgdheid, om vooral ’s nachts de ladder op en af te gaan, slaap ik er als een roos. Vroeg in de morgen doe ik als de kippen mijn rondje.
Onder Sunshine wordt de trailer geschoven en de steunpalen eronderuit gehaald. Rond 11 uur is het hoog water. Twee ervaren mannen zijn voldoende om de Sunshine in het water te laten glijden. Er komt geen water binnen. Met de eerste klik start de motor. Goed van zo’n oud beestje.
We tuffen voorbij Kissing point, de werf van Dockland 5 en de nieuwe Okara Marina.
We wachten tot ze de brug openen. Onze gereserveerde plaats B11 is op het einde van ‘Town Basin Marina’. Vanop de boot is er zicht op de kroon van het ‘Hundertwasser Art Centre’.
Het felgekleurd licht van de ‘The Canopy Bridge’ achter ons, verstoord onze nachtrust.
In de voormiddag stappen langs de rivier en over de brug om de auto op de werf Norsand te gaan halen. We zijn aan het lunchen bij ons geliefd ‘D5 café’ als het begint te druppelen. In de namiddag openen de hemelsluizen. Zeker als er weinig zon is moeten we extra op ons energie verbruik letten. De webasto-verwarming maakt de kille ochtend en avond aangenamer.
Aan de andere kant van aardbol zijn er andere gewoontes. Betalen voor je eten geserveerd wordt. De stopcontacten zijn anders en met een schakelaar. Het sleutelslot staat boven de klink en je moet naar rechts draaien om te openen.
Knievriendelijk is het bootleven niet. Met dagelijkse oefeningen probeer ik dit onder
controle te houden. ’s Morgens vanonder het warme donsdeken komen kost wel enige moeite.
Zaterdag 25 april 2026 is het ‘Anzac Day’ is een officiële verlofdag om oorlogsslachtoffers te herdenken. In de voormiddag zijn de winkels uitzonderlijk dicht.
Andreas van SY PICO geeft ons een gouden tip waar ze elektriciteitskabels keuren voor een aannemelijke prijs. Deze kunnen we pas dinsdag ophalen.
Zondag is een echte zon-dag. We wandelen een rondje rivier en takteren ons op een ijsje.
‘’Mijn klimgordel is te groot’’ zegt de schipper. Met een extra touw beveilig ik hem tot de eerste verzadeling. Daar maakt hij de babystay los. De havermoutpannenkoeken zijn een ideale afsluiter.
De rigger van Norsand vraagt om zelf de nummers van de onderdelen op te zoeken.
In de hangaar van de rigger bij bootwerf Dockland5 ligt het vol rommel. ‘’deze Europese spanner heb ik niet’’ zegt hij ‘’je kan hem hierdoor vervangen, het is 2dehand, je krijgt hem’’. Voor de nieuwe staaldraad en het aan elkaar zetten vraagt hij de schappelijke prijs van 240 NZD.
Het beloofd een zonnig wachtdag te worden. Goed voor een uitstap. Naarmate we Whangãrei Heads naderen wordt de lucht grijs. Op de parking van Urquharts Bay voelen we een beetje regen. Het begin van de wandeling is rijkelijk met koeienvlaaien bedeeld. Bij de restanten van WWII kunnen we aan de overkant Marsden Point zien en in de verte de 420m hoge pieken van Mount Manaia.
Tussen de bomen op een heuvelrug stappen we naar Busby Head.

Met de zon zou dit uitzicht nog mooier zijn.
We dalen naar Smuggler’s Bay. Een zeilboot dobbert achter zijn anker. Door de drassige weide keren we terug naar de parking. Het heeft deugd gedaan om in de natuur te zijn.
Donderdagnamiddag rijden we terug naar de werf Dockland5 en zien we hoe de rigger de stukken voor de stay aan elkaar smeedt. Vrijdag mag de schipper weer terug de mast in. Elke keer gaat het vlotter.
Waarschijnlijk is het 3 maand visum niet voldoende om Sunshine vaarklaar te maken. Vele pogingen zijn nodig om een aanvaarbare pasfoto te krijgen. De schipper zet zich achter zijn PC en zucht diep. De extensieaanvraag verloop niet vlot.

Tutukaka, in deze baai hebben we vorig jaar geankerd. Te zien aan de leegte van het parkeerterrein is het toeristisch seizoen voorbij. De marine is veel groter dan we
verwachten.
We kunnen toch niet Whangãrei verlaten zonder de beroemde watervallen te zien.