Drie weken op zee

Het bootje dobberde rustig verder op de Grote Oceaan… We zijn reeds drie weken op zee en het leven gaat rustig zijn gang. Soms komen gedachten naar boven, hoe zou het zijn in de bewoonde wereld, hoe evalueert COVID 19. Allemaal dingen waarop we zullen moeten wachten tot we terug aan land kunnen in Huku Niva. Het weer is licht, zeer licht. Dit betekend geen grote dag afstanden en klapperende zeilen. De wind is gekrompen naar het oosten. Hierbij zouden we vlak voor de wind moeten gaan zeilen maar 8 kts wind geeft dan ook geen vooruitgang. Dan maar afzeilen met een back-stay windje, langzaam naar het zuidwesten. Deze week hadden we een hoogtepunt. Vlak voor zonsondergang, tijdens een windstilte waar we lagen te dobberen op de golven kwam een familie walvissen ons bezoeken. Een fantastische belevenis hoe deze imposante dieren zo gracieus door het water bewegen. Ook wel bangelijk een dier zo groot als je boot langs je te zien zwemmen. Verder is er zeer weinig leven te bespeuren, soms een verdwaald albatros die een kijkje komt nemen of vliegende vissen die opvliegen als we hun naderen. Even na 21:00 UTC plaatsen we onze positie op het internet en halen we nieuwe berichten binnen. Altijd spannend, wie heeft er nu wat gestuurd. Zo gaat die ene dag over in een andere. Tot de volgende post vanop de grote oceaan.

Geef een respons

Je email adres wordt niet gepubliceerd.